Amerikanët janë hipokritë, italianë cinikë!

Letër e gazetarit të famshëm italian, dërguar gazetarit fitues të Çmimit “Pulitzer”, Edmund Stevens, në fillim të viteve ’50. “Hipokrizia është haraçi i detyrueshëm që Mëkati i paguan Virtytit. Por duhet që ky Virtyt të ekzistojë, që një popull t’i paguajë haraçin. Në Amerikë ekziston. Hipokrizia në Itali është e vogël, praktike dhe utilitare. Kur një italian dëshiron të ndërrojë parti, nuk i bën një ekzaminim ndërgjegjes; kufizohet me një llogaritje të komoditetit”

Indro MONTANELLI Kulturë

Shkruar nga Indro MONTANELLI

I dashur Edmund,

Më duhet të paraqes disa objeksione ndaj gjykimeve tuaja mbi hipokrizinë amerikane. Pikësëpari, nuk e kisha ditur që në Amerikë hipokrizia është më e përhapur se sa gjetkë: në Itali, për shembull. Kisha vënë re, vetëm që ajo është e ndryshme në natyrë. Tek ne hipokrizia nuk është një fakt social. Ajo i përket grupit të iniciativave private, dhe çdokush e ushtron për qëllime personale. Italianët, për shembull, nuk do të bien asnjëherë dakord mes tyre për të mbështetur një gënjeshtër të dobishme për interesat e shtetit, apo të një klase, siç ndodh tek ju, ku herë pas here nisin gënjeshtra të mëdha kolektive, të cilat secili pastaj sforcohet e bën sikur i beson. Tek ne, as edhe diktatura fashiste nuk arriti të imponojë konformizmin. Njerëzit e duartrokisnin Musolinin, por nuk i bënin as lëshimin më të vogël, për gjëra që do i pengonin të vazhdonin të jetonin në paqe. Italo Balbo, guvernator i Libisë, të cilin një herë shkova ta takoj në Tripoli, më thoshte, duke më treguar uniformën e tij me këmishë të zezë: “E sheh se çfarë më duhet të bëj për të mbajtur familjen?” Dhe është pak a shumë e njëjta përgjigje që i dha plakushi Rosini të riut Vagner, kur ky i fundit e pyeste, se si kishte mundësi që kish pushuar së kompozuari. “Çfarë doni? Më parë, kur më duhej të mbaja fëmijët e shumtë, isha i detyruar që të besoja në rëndësinë e muzikës. Por tani, bijtë e mi janë rritur dhe janë në gjendje të mbajnë veten…”.

Hipokrizia, në Itali është e diktuar nga sensi i “oportunes”. Hipokrizia në Itali është e vogël, praktike dhe utilitare. Kur një italian dëshiron të ndërrojë parti, nuk i bën një ekzaminim ndërgjegjes, por kufizohet me një llogaritje të asaj që i është më e volitshme. Rreth pesëdhjetë vjet më parë, në Capri, një familjeje të pasur angleze i shkrepi në kokë që të konvertonte banorët në protestantizëm. Dhe në një farë kuptimi ia doli, sepse të gjithë ata që konvertoheshin, kishin të drejtë që të hanin falas. Por, në një moment, zbuloi se çdo të dielë ata shkonin të rrëfeheshin tek një prift katolik, i cili u kish dhënë leje paraprakisht. Ndërkohë, misionarët ishin zhytur krejtësisht në varfëri, për shkak se ndjekësit e tyre besim kishin shumë pak, por oreksin e kishin shumë të madh ama. Dhe në atë pikë ishin “hipokritët” që nisën t’i mbanin anglezët me bukë, pa u kërkuar në këmbim, që të konvertoheshin në katolicizëm.

Jo, një hipokrizi e vërtetë e në kuptimin e plotë të fjalës në Itali nuk ekziston; por nuk ekziston për arsyen shumë të thjeshtë, dhe pak fisnike, se italianët nuk kanë një Ideal. Ata pranojnë vetveten. Nuk përpiqen të jenë të ndryshëm dhe më të mirë nga sa janë. Në Amerikë, hipokrizia lind prej kësaj tentative. Gruaja amerikane që, përpara se të bëjë dashuri me një burrë që nuk është bashkëshorti i saj, pi, pak për të stimuluar me alkool dëshirat e saj, por mbi të gjitha për të patur mundësinë të nesërmen që të besojë se ka vepruar pa kontrollin e ndërgjegjes, sigurisht që është një hipokrite; por është e tillë sepse ka në shpirt një ide të ndershmërisë dhe të pastërtisë, për ta ruajtur pikërisht prej dobësive të saj. Më kujtohet befasia ime kur, të nesërmen e eksperiencës sime të parë erotike amerikane, pashë të trajtohesha me një ftohtësi ekstreme nga femra, e cila  refuzonte edhe të fliste. Isha i xhindosur. Si italian i mirë, më dukej fyese dhe poshtëruese, që një grua kishte harruar, apo që ndiente neveri për një natë dashurie me mua. Dhe nuk arrita t’ia fal kurrë. As edhe tani kjo lloj sjellje, kuptohet, nuk më pëlqen. Por, tani besoj se i kuptoj arsyet. Dhe mendja ime i pranon, edhe pse temperamenti i refuzon.

Ju jeni hipokritë edhe në politikë: kur flisni për kolonializmin, për shembull, ju që jeni bijtë dhe trashëgimtarët e kolonializimit më të pamëshirshëm të historisë së botës. Gjuha që përdorni në OKB do t’i shkonte fare mirë lëkurëkuqve; por në gojën e atyre që shfarosën lëkurëkuqtë, më lejo të të them që stonon pak. Ju luftuat në Afrikën veriore francezët, duke u reshtuar në favor të vendasve, kundër të cilëve ata kanë bërë shumë më pak, nga sa keni bërë ju kundër indigjenëve tuaj. Sot, është e vërtetë, ju i trajtoni lëkurëkuqtë shumë më besnikërisht nga sa francezët trajtojnë arabët. Por është edhe më e lehtë, pasi i keni katandisur në një pakicë që, edhe pse tërësisht e barazuar me të bardhët në ligje dhe në të drejta, nuk mund t’i konkurrojë asgjëkundi.

Ju pengoni europianët të bëjnë, në Afrikë dhe në Azi, atë që baballarët tuaj, edhe ata europianë, bënë në Amerikë. Politikisht, ndoshta keni të drejtë. Por këtë mund ta them unë, bashkëatdhetar dhe nxënës i Makiavelit, i cili më ka mësuar dallimin mes politikës dhe moralit. Por jo ti! Për ty, që je amerikan, politika dhe morali duhet të përkojnë. Dhe ndonjëherë duhet të pranosh se përkojnë keq. Aq sa të më bësh të kujtoj atë që Disraeli thoshte për Gladstone: “Unë nuk do t’ju qortoj që bëni hile në lojë: çdo politikan e bën. Ju qortoj që thoni se ishte Zoti që jua futi asin nën mëngë”.

E megjithatë, unë e admiroj hipokrizinë tuaj dhe e kuptoj që ajo përfaqëson një forcë sociale me vlerë të pallogaritshme. Roosevelt ishte një hipokrit i madh kur “detyroi” japonezët që të sulmonin Pearl Harbour-in, ndërkohë që u betohej nënave amerikane se “kurrë një prej bijve të tyre . . .” etj etj. Megjithatë, me atë hipokrizi ai u vu në anën e të Mirës kundër të Keqes dhe u dha ushtarëve amerikanë një armë, shumë më të rëndësishme se sa bomba atomike: të Drejtën. Ishte pra ai, puritan, një Makiavel i mirë katolik, një Makiavel shumë më makiavelist se sa Musolini ynë, i cili për Makiavelin fliste shumë, por nuk kuptonte asgjë.

Po pastaj, çfarë rëndësie ka? E gjithë kjo hipokrizi “emergjence” nuk pengon aspak jetën amerikane që të jetë e përbërë nga raporte njerëzorë, mes më të thjeshtëve dhe më të ngrohtëve në botë. Unë, tek Italia “e sinqertë” nuk di asnjëherë deri në çfarë pike t’i besoj një miku dhe deri në çfarë pike të mos i besoj një armiku. Ndërsa këtu, e di shumë mirë. Kur dikush në Nju Jork më fton për një mëngjes, kur e pranoj jam i sigurtë se po i jap një kënaqësi. Me një italian, jo gjithmonë ndodh kështu.

Për ta mbyllur, mbetem me bindjen që hipokrizia është haraçi i detyrueshëm që Mëkati i paguan Virtytit. Por duhet që ky Virtyt të ekzistojë, që një popull t’i paguajë haraçin. Në Amerikë ekziston. Ekziston edhe në sforcon që bën çdo amerikan, pak a shumë në mirëbesim, për të qenë virtuoz. Jo gjithmonë ia del, por pothuajse gjithmonë ofrohet. Në fund të fundit, gjithësecili prej tyre i ngjan një Jeffersoni, vendosmërisht i bindur që të Keqen mjafton ta duash për ta instaluar në Tokë.

Ne, këtë besim të sinqertë e kemi humbur prej shekujsh. E pikërisht për këtë arsye jemi të pjekur tashmë për t’u bërë koloni e një populli puritan, hipokrit e të fortë. Nëse ju vazhdoni të bëni antokolonialistët, dikush tjetër – puritan edhe ai, në mënyrën e tij, dhe sigurisht shumë më hipokrit se sa ju – do të përfitojë.

Mendojeni. / Përgatiti: www.bota.al

Reklamë
Reklamë

Italianët sërish Kosovën e quajnë kampi i rekrutimit të ISIS-it (Video)

Mbrëmjen e së martës, emisioni investigativ “Le Iene” në Itali i ka dedikuar një reportazh çështjes së rekrutimit të luftëtarëve të Shtetit Islamik, duke u fokusuar këtë herë në Kosovë, aty ku kamerat thuhet se kanë qenë në kampin e supozuar të rekrutimit të militantëve.

Periskopi.com Uncategorized

Reportazhi është publikuar nën titullin “Në kampin e rekrutimit të ISIS”.

Gjithçka nis me lotët e një personi, të cilit gazetari i thotë t’i japë një mesazh të birit, pasi ai me siguri përdor internetin dhe mund ta shohë këtë emision.

Rrëfimi shqetësues është bërë nga babai i një luftëtari me emrin Atdhe, i cili e ka njohur të birin gjatë një kronike të një mediaje lokale, dedikuar rekrutimeve të grupit xhihadist të të ashtuquajturit Shtet Islamik. Në reportazh jepen edhe pamje nga i biri i rekrutuar, ndërsa gazetari italian në Kosovë sjell edhe dëshmi të djemve të tjerë, të rekrutuar pikërisht nga e supozuara “shtëpi pushimi”.

Vet gazetari Pelazza, por edhe babai rrëfyes kanë shkuar të shohin me sytë e tyre vendin ku grumbulloheshin djemtë, të cilët më pas rekrutoheshin për të luftuar për ISIS në Siri apo Irak.

“Gjendemi në fshatin Debëllde, ku disa të rinj kanë ardhur për të qëndruar për rreth një javë dhe një numër i konsiderueshëm i tyre kanë shkuar më pas në luftë, në Siri dhe Irak”, shprehet babai. I biri është sot 26 vjeç dhe, nëse është vërtet gjallë, sipas gjasave ndodhet në Siri. “Në familjen time nuk është praktikuar kurrë feja dhe nuk i është dhënë rëndësi e madhe asaj. Ndërsa im bir është praktikant i rregullt mysliman. Ai frekuentonte xhami që nuk kanë qenë nën juridiksionin e Bashkësisë Islame të Kosovës. Ishin xhami me të radikalizuar, sidomos ajo e Termokosit në Prishtinë”, shton më tej babai.

I pyetur nëse ai beson vërtet se i biri është bindur që të nisej për në Siri teksa frekuentonte këto xhami, ai shprehet: Mendoj se këta janë fajtorë, madje edhe në deklaratat e mëparshme të miat kam nxjerrë me emër dhe mbiemër fajtorët kryesorë të mundshëm.

Mes të cilëve edhe emri i imamit Zekerija Qazimi, që në një video të publikuar predikimi thotë ndër të tjera se “gjaku i jobesimtarëve është pija më e mirë për ne”. E teksa grumbullonte besimtarë për t’u indoktrinuar radikalizmin, ai shprehej shpesh se “ai që nuk i bashkohej xhihadit vdes si tradhtar”.

“Me gjasë, edhe shumica e këtyre të rinjve vinin këtu pa lejen dhe pa dijeninë e prindërve. Me të mbërritur këtu, imami u ka marrë telefonat celularë, duke iua sekuestruar”, rrëfen më tej babai.

I biri i tij është shfaqur në një dokumentar kosovar, mbante syze si i ati dhe së bashku me të rekrutuar të tjerë shihen teksa dëgjojnë imamin Zekerija, një mysliman radikal dhe rekrutues xhihadistësh, që sot gjendet pas hekurave të burgut, i dënuar me 10 vite heqje lirie, transmeton TCH.

“Sa herë që bie të fle natën, mendoj gjithnjë për tim bir. Ku është dhe çfarë bën? Angazhimi im është maksimal për ta bindur atë të kthehet. Do të kisha qenë shumë më i kënaqur sikur ai të kthehej dhe shteti le të merrej me të, drejtësia të veprojë, mjafton që të jetë gjallë. Edhe nëqoftëse kthehen ata, Kuvendi i kosovës ka miratuar një ligj, me të cilin të gjithë pjesëmarrësit në luftërat e jashtme do të dënohen me heqje lirie deri në 15 vite. Kjo më duket si një gabim i madh, sepse nuk po dënohen frymëzuesit e tyre, por vetëm për ata që kanë rënë prè e fajtorëve kryesorë”, thotë ai.

Gazetari i “Le Iene” i jep një shembull. Një prej djemve kosovarë të nisur nga i njëjti vend kishte shkuar në Siri, kishte hedhur veten në erë duke vrarë të paktën 50 persona. A nuk i druhej babai faktit se edhe i biri mund të bënte të njëjtën gjë po të kthehej?

“Sigurisht që mundet, sepse ata janë radikalizuar totalisht dhe janë të bindur për gjithçka bëjnë”.

Gazetari Pelazza ka intervistuar edhe një tjetër rekrut të mundshëm, të penduar përpara se të shkonte në luftë. “Imami Zerija na ftoi thjesht për piknik. Kur shkuam në kamping nisëm të ndiqnim leksionet fetare, predikimet e tij, por edhe trajnoheshim”, thotë i penduari.

Ndërkohë që në një deklaratë të mëhershme për mediat kosovare, ai rrëfente qartësisht se çfarë u predikonte imami. “Ai na thoshte se nëse prindërit tanë e kundërshtonin fenë tonë, ne mund t’i mohonim dhe t’u bënim edhe keq madje”.

Sa i përket kampit, ai thotë se “atje na bënin stërvitje të çuditshme për ne që ishim të moshës 14-vjeçare dhe nuk i kuptonim. Na jepnin shpata për të mësuar t’i përdornim. Na fliste vetëm për Sirinë dhe sesi duhej të shkonim atje për t’u bashkuar në xhihad. Kam pasur plane njëherë të ikja nga shtëpia ime dhe të shkoja te shtëpia e imamit, e prej andej të nisesha për në luftë në Siri”.

Gazetari dhe babai rrëfimtar kanë takuar edhe pronarin e shtëpisë, i cili kur nis të flasë me babain e të rekrutuarit mohon që prona e tij të jetë përdorur për qëllime të tilla. Madje i kërkon edhe kameramanit të mos i fokusojë atë, duke i folur edhe italisht. E pavarësisht se aty ka shkuar edhe policia, pasi ka pasur dokumentarë që bënin të ditur grumbullimin e shumë djemve në shtëpinë e tij, pronari thotë se këto janë vetëm “fjalë dashakeqëse” dhe se policia atë punë ka, të shkojë të kontrollojë, të largohet e ndoshta edhe të rikthehet sërish.

Në njërën prej atyre videove shfaqet edhe i biri i pronarit, e kur gazetari dhe babai rrëfyes i bëjnë të ditur se kush ishin, ai irritohet dhe i fton ata të largohen, pasi nuk ka ç’të flasë më shumë përpara tyre. “Unë jam thjesht viktimë”, e mbyll ai.

 

Reklamë
Reklamë