“The Times” uron Shqipërinë për pavarësinë: Një vend për t’u dashur

Revista prestigjioze “The Times” i Kuwait në një artikull special dedikuar Shqipërisë me rastin e festave kombëtare, e cilëson Shqipërinë një vend për t’u dashur e eksploruar më shumë.

Periskopi.com Lajme

Në shkrimin e publikuar sot, Shqipëria cilësohet si një vend i vogël mesdhetar me natyrë të virgjër, ku misteret kulturore kombinohen për të krijuar një ndjenjë të veçantë të vendit.

Më tej, shkrimi vë në dukje se  shqiptarët janë mikpritës, ndaj edhe vizitorët janë të mirëpritur si mysafirë, si pjesë e traditave dhe kulturës Shqiptare, ku çdo udhëtar ndjehet si në shtëpi, ndaj dhe meriton të duhet ende më shumë si vend.

Në shkrim flitet edhe për kryeqytetin, duke e përshkruar si qytet dinamik, me bare, kafene, taverna por edhe mjaft vende historike për tu vizituar.

“Zemra dhe kryeqyteti i Shqipërisë, Tirana, me klubet e saj, baret, kafetë dhe tavernat është e vlefshme për ta eksploruar si ditën  ashtu edhe natën. Dikush mund të fillojë duke vizituar muzeumet apo pika kyçe të tilla si Sheshi Skënderbej, Xhaminë  Et’hem Beut dhe 35 m të lartë  Kullën e Sahatit (watch Tower), e ndërtuar në vitin 1822 .Varri monumental i Kapllan Pashës dhe Ura e Tabakëve janë vende të tjera  interesante për t’u vizituar. Si kryeqytet, Tirana ka muzetë , teatrot, galeritë që përfaqësojnë artet kombëtare”, thuhet në shkrim.

Përshkrime të tjera jepen  rreth Muzeut Historik Kombëtar në kryeqytet, rreth  qytetit të Beratit, kalëse së Krujës, Gjirokatrës , Parkut Kombëtar të Valbonës, Malet  etj.

Një pjesë e shkrimit i dedikohet edhe kuzhinës shqiptare, ku thuhet se kjo e  fundit është e ndikuar nga gatimet greke, italiane dhe turke.

Përmenden gjellët e gatuara me mish e perime si dhe sallatë e freskët me të cilën shoqërohet vakti. Specialitete detit janë gjithashtu të zakonshme në qytetet bregdetare, cilësohet në shkrim.

Glauk Konjufca

Konjufca: Po të ishin gjallë dëshmorët, do të na jepnin vërejtje

Shefi i Grupit Parlamentar të Lëvizjes Vetëvendosje, Glauk Konjufca, ka vlerësuar se përpjekjet e vazhdueshme të të parëve sollën çlirimin e Kosovës, raporton Zëri.info.

Periskopi.com Lajme

Ai në një intervistë dhënë Zëri.infos, ka thënë se të gjithë dëshmorët kanë kontribuuar në këtë drejtim.

“28 nëntori ka paraqitur atë motivin shtesë që të vazhdohet puna për gjendjen më të mirë të kombit shqiptar. Mendoj që pikërisht kjo përpjekje ishte ajo që e solli edhe çlirimin e Kosovës. Të gjithë ata dëshmorë që kanë rënë për lirinë janë pika preferenciale absolute e çlirimit shqiptar”, ka deklaruar Konjufca.

Ndërkaq, ka vlerësuar se po të ishin gjallë dëshmorët, ata do të na jepnin vërejtje për këtë Kosovë që është tani.

“Dëshmorët po të ishin sot gjallë do të na jepnin shumë vërejtje. Ushtarët e kanë dhënë jetën për bashkimin kombëtar, për një Kosovë që nuk është e ndarë në mënyrë etnike”, ka shtuar ai.

Siç është shprehur ai, dëshmorët e kanë dhënë jetën për një Kosovë më të mirë.

Ismail Qemali

Këto janë 50 sekretet e Ismail Qemalit

Më 16 tetor 1846, në Kaninë të Vlorës, në një familje fisnikësh, lind Ismail Qemali (rreth datës së lindjes së tij ekzistojnë kundërthënie).

Periskopi.com Lajme

Ai arsimohet në Janinë, në gjimnazin “Zosimea” vatër edukimi kulturor për shumë figura të Rilindjes Kombëtare. Pastaj, i ri në moshë, Ismail Qemali shkon në Stamboll me synimin për t’u bërë nëpunës qeveritar; fillon të punojë si përkthyes diplomatik në Ministrinë e Jashtme. Dhe këtu nis karriera e tij: pas disa vitesh, ai emërohet zëvendësministër i jashtëm i Perandorisë Osmane.

Në vitin 1877, kur mentori i tij, kryeministri reformator Mitat Pasha shkarkohet nga posti, Ismail Qemali jep dorëheqjen. Ai internohet në Anadoll. Më vonë Sulltani kujtohet për të, e thërret dhe e cakton guvernator të Bejrutit. Ismail bej Qemali shërbeu si guvernator e vali edhe në shumë rajone të tjera të perandorisë, si dhe në Ballkan. Ismail Qemali i përkiste krahut liberal të politikës osmane, ai vazhdimisht bënte thirrje për ide të reja e reforma, nëse perandoria dëshironte të mbijetonte. Megjithatë, idetë e tij për reforma në gjirin e perandorisë, shiheshin me sy të keq dhe në maj 1900, Ismail Qemali hypën në jahtin e ambasadorit britanik në Stambull dhe kërkon strehim politik. Ai ikën nga Turqia dhe për 8 vjet jeton në mërgim, duke u përpjekur nga jashtë për një perandori kushtetuese, dhe përparimin e çështjes kombëtare shqiptare në kuadër të perandorisë. Pas Revolucionit Xhonturk të vitit 1908, Ismail Qemali zgjidhet përfaqësues i sanxhakut të Beratit në parlamentin osman.

Në vitin 1909, ai bëhet kryetar parlamenti, por pas pak ditësh detyrohet të largohet nga Stambolli përgjithmonë. Pas kësaj, karriera e tij politike përqendrohet vetëm në çështjen atdhetare shqiptare: ai dallohet si frymëzues i kryengritjeve anti-osmane dhe organizues i kryengritjes së përgjithshme shqiptare të vitit 1912.

Më 28 Nëntor të po atij viti, Ismail Qemali mbledh kuvendin në Vlorë; shpall Shqipërinë e Pavarur; ngre zyrtarisht flamurin e kuq të Skënderbeut me shqiponjën e zezë dy-krenare dhe emërohet presidenti i parë i shtetit të parë shqiptar, kryeministër dhe ministër i Jashtëm, duke shkurajuar – me aq fuqi sa shteti i ri kishte – trupat e vendeve fqinje të cilat synonin të merrnin pjesë territoresh të banuar nga shqiptarët.

Në janar 1914, Ismail Qemali jep dorëheqjen a rrëzohet dhe shkon në mërgim në Paris.

Kryetari i parë i shtetit shqiptar vdes papritur në Itali në vitin 1919, (i helmuar!?). Dhe këtu këputen edhe “Kujtimet..” e tij të cilat mbyllen me largimin e princ Vidit nga Shqipëria në shtator 1914. “Kujtimet…” do të botoheshin një vit më vonë, më 1920, jo të plota.

Cili është arsimi i tij. Cilat ishin detyrat e tij më të larta në hierarkinë e Perandorisë Osmane. Si ngriti në Stamboll klubin për pavarësinë shqiptare dhe si u internua nga pushteti turk.

Përse sulltani e emëroi këshilltar të tij. Si u emërua Vali në Libi, por ai nuk shkoi Tripoli, por në Paris, nga ku nisi punën për pavarësinë e Shqipërisë. Historia e 28 Nëntorit, me kë shkoi në Vlorë dhe përse shkoi në Vlorë. Cilin flamur ngriti? Një histori plot lavdi dhe kontradikta të një jete, që, siç vetë Ismail Qemali e ka thënë në fjalimin e 28 Nëntorit, Zoti i donte që të ishte i pari shqiptar që ngriti flamurin. Tirana Observer boton 50 fakte nga jeta e njeriut të madh që themeloi shtetin shqiptar.

  1. Ismail Qemali, në fakt quhej Ismail bej Vlora. Emri i tij u ndryshua gjatë kohës së regjimit komunist mbi botëkuptime komuniste ndaj titullit “Bej”, por asnjëherë asnjë historian dhe personalitet nuk e ka shpjeguar këtë ndryshim.
  2. Ismail Qemali ishte një nga personazhet më të rëndësishme të familjes së njohur Vlora, një familje e pasur dhe me shumë tradita, dhe që ka nxjerrë shumë personazhe të rëndësishëm në jetën politike shqiptare.
  3. Ismail Qemali lindi më 16 tetor 1846 në Kaninë të Vlorës dhe vdiq më 24 janar të vitit 1919 në Peruxha të Italisë. Vetëm pas vitit 1990 është mësuar nga historiani turk me orgjinë shqiptare, Nexhip Alpan, që ditëlindja e Ismail Qemalit ishte në një ditë me atë të Enver Hoxhës. Në tekstet e historisë së Shqipërisë dhe tekstet mësimore datëlindja është shkruar më 24 janar 1844. Në fakt ajo është më 16 tetor 1844.
  4. Ismail Qemali jetoi 72 vjet, 3 muaj e 8 ditë ose gjithsej 2628 ditë. Ai kishte një shtat mesatar dhe me një trup me peshë po mesatare. Ismail Qemali mbante një veshje të kohës, me kostum të kohës, kravatë e kohës, flokë të thinjur të krehur me kujdes dhe me një mjekër të bardhë të krehur edhe atë. Ngjyra e kostumeve në përgjithësi ishte e zezë dhe në kokë mbante kapele.
  5. Ismail Qemali gjatë gjithë jetës së vet jetoi në këto shtete: Shqipëri, Greqi, Turqi, Itali, Bullgari, Siri dhe për pak kohë në Francë, Angli, Zvicër dhe Gjermani.
  6. Ismail Qemali u diplomua në gjimnazin Zosimea në Janinë dhe pas një karrierë të konsiderueshme në administratën turke. U arsimua në Paris për Shkenca Juridike dhe Ekonomike. Me këtë edukim ai ishte një nga më të arsimuarit në administratën turke të asaj kohe.
  7. Ismail Qemali njihej dhe si një poliglot, një armë që atij i shërbente në të gjithë aktivitetin e tij politik për çështjen shqiptare. Ai njihte shkëlqyer gjuhën shqipe, osmanishten, turqishten e re, greqishten e vjetër, latinishten, italishten dhe frëngjishten.
  8. Ismail Qemali cilësohet si babai i kombit, duke qenë se ka kryer aktin më historik në të gjithë historinë e shtetit shqiptar. Ai ngriti flamurin e Pavarësisë në Vlorë, më 28 Nëntor të vitit 1912 dhe shpalli Shqipërinë shtet të pavarur duke i kërkuar fuqive ndërkombëtare ta njihnin këtë vendim.
  9. Në asnjë rrethanë dhe në asnjë situatë, ai nuk e përdori këtë moment sublim për të përfituar dhe marrë vlerësime. Madje, në fjalimin e tij ditën e Shpalljes së Pavarësisë, ai është shprehur, se, siç e donte Zoti që të ishte i pari të ngrinte flamurin e pavarësisë, ashtu të bëhej edhe hero i parë i shtetit shqiptar.
  10. Ismail Qemali është kryeministri dhe kryetari i parë në historinë e shtetit shqiptar. Ai qëndroi në krye të qeverisë nga data 28 Nëntor e vitit 1912 deri në 22 janar 1914 për 12 muaj e 56 ditë.
  11. Ismail Qemali ngriti në Vlorë flamurin e kuq me dy krena shqiponjash, një flamur që deri më sot na vjen në tre variante. I pari, se këtë e qëndisi një Marigo, një nuse e shtëpisë ku fjeti Ismaili natën e fundit, atë që e solli Spiridon Ilo nga SHBA varianti i tretë i Eqrem bej Vlorës, sipas të cilit ia dha ai flamurin që ia kishte falur Aleadro Kasstriota burri i një princeshe që pretendonte se ishte pasardhëse e Skënderbeut.
  12. Në vlerësimet e punës që i kanë bërë drejtuesit e administratës turke për Ismail Qemalin janë shënuar këto fjalë: Vali i denjë, diplomat, deputet, udhëheqës shteti, mendimtar dhe kryetari i parë i shtetit shqiptar.
  13. Ismail Qemali e nisi karrierën e vet politike si përkthyes në Ministrinë e Jashtme të Turqisë Osmane në vitin 1860. Detyra e dytë në administratë e Ismail Qemalit ishte në vitin 1868, drejtor i Sekretariatit në Zyrën Juridike në Sofje të Bullgarisë, që në atë kohë ishte pjesë e Turqisë Osmane.
  14. Ismail Qemali më pas mori detyrën e nënprefektit të rajonit të Rusçuk, një detyrë që e mbajti për pesë vjet. Në vitin 1873, ai jep dorëheqjen dhe largohet nga ajo detyrë.
  15. Ismail Qemali u emërua sekretar i Përgjithshëm i Ministrisë së Jashtme të Turqisë në vitin 1876, një detyrë që e ndihmoi shumë të njihte diplomacinë turke nga brenda, por edhe atë të huaj. Në këtë detyrë qëndroi për një vit.
  16. Në vitin 1877, ai pëson një dënim në karrierën e tij, pikërisht për aktivitetin e tij patriotik ndaj Shqipërisë. Me arsyetimin se kërkoi autonominë e Shqipërisë, ai internohet për shtatë vjet në Kytahja të Anadollit. Por presioni i një pjesë të administratës turke, por edhe të patriotëve shqiptarë, bëri që sulltan Avdylhamiti t’i hiqte internimin dhe ta emëronte madje Vali në Bollu të Turqisë.
  17. Ismail Qemali emërohet Vali në Siri, një detyrë shumë e lartë në atë kohë dhe për më tepër që bëhej fjalë për një krahinë që më vonë mori edhe ajo pavarësinë si shtet i pavarur. Këtë detyrë e mbajti deri në 28 qershor të vitit 1892.
  18. Për punë të mirë Ismail Qemali arriti të bëhej deri këshilltar personal i sulltan Avdylhamitit, në momentin kur Perandoria Osmane ishte në fund të saj. Një detyrë që e mbajti nga viti 1892 deri në vitin 1900. Kjo e ndihmoi atë ta njihte nga brenda perandorinë.
  19. Nga e gjithë detyra e tij si këshilltar i Sulltanit, mbahet mend se Ismail Qemali ishte ai që i propozoi atij ndërtimin e një hekurudhe që niste në Durrës dhe mbaronte në Stamboll. Një vepër që nuk u ndërtua as në atë kohë dhe vazhdon të mos jetë e ndërtuar edhe sot.
  20. Më 1 maj të vitit 1900, sulltan Avdylhamiti për punë dhe cilësi të mira e emëron Vali i Përgjithshëm i Libisë, një detyrë mjaft e lartë e asaj kohe. Por Ismail Qemali u nis për në Tripoli, por rrugës kthehet dhe shkon në Paris, Londër e gjetkë, për të punuar për çështjen shqiptare.
  21. Më 1908, me ndihmën e shqiptarëve të veriut të Maqedonisë, Ismail Qemali zgjidhet deputet i rrethit të Beratit, por në fakt ishte përfaqësues i gjithë Shqipërisë. Gjatë kohës që Ismail Qemali ishte deputet në Parlamentin e parë të Turqisë moderne, ai pati një peshë të konsiderueshme. Fjalimet e Ismail Qemalit në Kuvend kanë qenë nga më oratoriket dhe më me mendim, duke nxitur kundërshtarët ta sulmojnë pa të drejtë.
  22. Ismail Qemali ra në sy në vitin 1871, pikërisht në zemër të Turqisë osmane, se paraqiti tre kërkesa të njëpasnjëshme për hapjen e shkollave shqipe në Shqipëri. Edhe pse punonte si pjesë e administratës osmane, mori pjesë në një mbledhje të rilindësve shqiptarë në Stamboll për të krijuar alfabetin shqip.
  23. Në vitin 1865 Ismail Qemali nisi të punonte për pavarësinë e Shqipërisë, duke krijuar për këtë çështje një klub në kryeqendrën e perandorisë, Stamboll, bashkë me Konstandin Kristoforidhin.
  24. Shërbimi i sigurisë së administratës turke zbuloi se gjatë kohës që Ismail Qemali punonte për Turqinë, kishte hartuar një dokument për projektin e një Shqipërie të pavarur. Ky ishte edhe një nga shkaqet më të mëdha të përndjekjes që u ndërmor ndaj atij.
  25. Ismail Qemali vdiq në rrethana misterioze në Peruxha të Italisë, pak momente para se të jepte një konferencë për shtyp. Deri më sot nuk ka në fakt një variant eksplicit të vdekjes së tij, por gjithmonë janë hedhur dyshime.
  26. Dyshimi më i madh mendohet të jetë se ai është helmuar në ushqim nga qarqe greke dhe italiane antishqiptare, që e shikonin Ismail Qemalin si një personalitet me influencë të madhe për çështjen shqiptare.
  27. Kufoma e Ismail Qemalit është mbajtur në Peruxha për dy javë pas vdekjes, me idenë e balsamosjes. Por kjo i shtoi edhe më shumë dyshimet për helmim, pasi i kanë nxjerrë të gjitha organet e brendshme për të zhdukur çdo shenjë për autopsinë.
  28. Ismail Qemali është varrosur dy herë. Herën e parë në shkurt të vitit 1919 në Kaninë, vendin e lindjes dhe të paraardhësve të tij, dhe herën e dytë më 28 Nëntor në Vlorë, viti 1932.
  29. Varrimi i dytë është bërë me urdhër posaçërisht të mbretit Ahmet Zogu, me rastin e 20-vjetorit të Pavarësisë. Zogu dhe partia e asaj kohe i kanë bërë nderimet më të mëdha trupit të Ismail Qemalit, duke ia vendosur eshtrat në varrin që është edhe sot në Vlorë.

Ceremonia për rivarrosjen e eshtrave të Ismail Qemalit është cilësuar si një nga ceremonitë më të mëdha që ka organizuar Ahmet Zogu gjatë gjithë kohës që ai ka qenë në pushtet. Ai i ka bërë nderimet më të mëdha atij që u quajt babai i kombit.

  1. Ismail Qemali është nga ata personalitete politike dhe shtetërore që ka shkruar kujtimet e veta. Por kujtimet e tij nuk janë botuar asnjëherë të plota dhe kjo është çudia që e ka shoqëruar çdo gjë në jetën e tij.
  2. Akuza më e madhe që është hedhur ndaj Ismail Qemalit, është ajo se ai ideoi pas pavarësisë ndarjen e Shqipërisë në kantone një model si Zvicra. Por sipas njerëzve që e hodhën këtë akuzë, kjo do të bënte që fqinjët ta kishin më të lehtë ndarjen dhe copëtimin e Shqipërisë.
  3. Për herë të parë gjatë gjithë historisë së shtetit shqiptar diskutohet që të hiqet emri i Ismail Qemalit nga një institucion. Ky skandal ndodhi pikërisht kur rektori i Universitetit të Vlorës, Tanush Shaska, propozoi që emri i Ismail Qemalit t’i hiqej Universitetit të Vlorës. Propozim ky që ngjalli një reagim mjaft të ashpër si nga politika, media, intelektualët dhe publiku.
  4. Pasardhësit më aktivë të Ismail Qemalit në ditët e sotme janë Darling Vlora, Nedim Vlora dhe Ariana Vlora. Ndërsa shumica e pasardhësve të tjerë kanë vdekur, kurse pjesa tjetër është në emigracion prej shumë vitesh.
  5. Qamil bej Vlora (1895-1950) ishte djali dhe fëmija i fundit i Ismail Qemalit. Qamili ishte i vetmi djalë i Ismail Qemali që nuk u largua nga Shqipëria. Edhe pse nuk u mor me politikë, më 1946, pasi nuk pranoi bashkëpunimin me regjimin komunist, u arrestua me pretekstin “armë mbajtje pa leje”, pasi iu gjet një revolver, më shumë antik sesa funksional. Në burg u bë me turbekuloz dhe vdiq në moshën 55-vjeçare.
  6. Ismail Vlora dhe Xhevdet Vlora ishin dy nipërit e Ismail Qemalit. Ata ishin poliglotë që punuan për bukën e gojës. Dy nipërit e Ismail Qemalit nuk pranuan të bashkëpunonin me regjimin komunist dhe në këtë mënyrë u detyruan të punonin nëpër fshatra të ndryshëm me punë krahu.
  7. Ismail Qemali u martua dy herë dhe në të dy rastet me shtetase greke. Për herë të parë me një vejushë nga Konica, me të cilën nuk pati fëmijë, pasi vdiq gjatë lindjes së bashku me vajzën. Ndërsa për herë të dytë u martua në vitin 1886, me Kleoniqi Surmeli, vajza e një fisniku grek nga krahina e Edërnesë.
  8. Ismail Qemali u detyrua ta rrëmbente gruan e dytë për arsye se ligjet e ndalonim martesën e një myslimani me një ortodokse. Siç shkruan në kujtimet e veta Ismail Qemali, me këshillën e vjehrrit e rrëmbeu nusen e ardhshme, ndërsa martesa u njoh zyrtarisht në 1886-n, ai ishte 23 vjeç.
  9. Nga martesa e dytë Ismail Qemali pati 9 fëmijë, tre vajza dhe gjashtë djem. Vajzat quheshin Myvedet, Alije, Ylvie. Ndërsa djemtë ishin Mahmud Bej, Tahir Bej, Et’hem Bej, Xhevdet Bej, Qazim Bej dhe Qamil Bej.
  10. Fjalimi i Ismail Qemalit në pasditen e 28 Nëntorit 1912, Vlorë, zgjati rreth pesë minuta. Fjalimi përmbante 450 fjalë dhe u ndërpre disa herë nga thirrjet e njerëzve që ishin mbledhur në sheshin e qytetit. Ndërprerja më e gjatë e fjalimit të Ismail Qemalit është në momentin që ai nxjerr flamurin dhe e valëvit atë në ajër dhe thotë “Rroftë Shqipëria e Lirë!”.
  11. Fjalimi i Ismail Qemalit në Shpalljen e Pavarësisë u lexua i gjithi në gjuhën shqipe. Në të përmendet Shpallja e Pavarësisë, lufta e Skënderbeut, vuajtjet e shqiptarëve dhe së fundi, një lutje drejtuar Zotit që të mbrojë shqiptarët dhe Shqipërinë e Lirë.
  12. Fjalia më e veçantë e fjalimit të Ismail Qemalit në Vlorë është: “Zotit të Madh,… të pranojë që këtej e tutje të jem unë dëshmori më i parë i Atdheut, ashtu siç pata nderin dhe fatin që të jem i pari ta puth e ta bëj të valëvitet i Lirë. Flamuri i ynë, n’atdhenë t’onë të lirë”.
  13. Vendimi i parë i Ismail Qemalit pas firmosjes së deklaratës së Pavarësisë dhe marrjes së detyrës si kryeministër, është dërgimi i lajmit në të gjitha qarqet e vendit dhe dërgimi i telegrameve në shtetet e mëdha për njohjen e pavarësisë.
  14. Ismail Qemali është djali i Mahmut bej Vlorës që disa herë u ndëshkua nga Porta e Lartë dhe i Hadije Hanëmit nga familja e njohur Alizoti e Gjirokastrës. Ismail Qemali kishte një motër dhe një vëlla më të vogël, Sulejmanin. Sulejmani vdiq gjatë internimit që iu bë familjes nga turqit në Selanik, rreth vitit 1871.
  15. Kopja e dokumentit të Shpalljes së Pavarësisë, e publikuar në vitin 2007, mendohet se i përket Lef Nosit, i cili në qeverinë e parë shqiptare ishte ministër i Postë-Telegrafës. Teksti shqip i Deklaratës së Pavarësisë përbëhet vetëm prej katër rreshtash dhe janë ato ku thuhet: “Shqipëria të jetë më vete, e lirë dhe e mosvarme”. Më pas vijojnë dy rreshta në turqishten e vjetër.
  16. Nga teksti dhe proklamata e Pavarësisë, nga regjimi komunist janë hequr mjaft emra nga firmëtarët e pavarësisë. Por në proklamatë janë hequr edhe disa pasazhe.
  17. Kabineti i qeverisë së Vlorës përbëhej nga 10 anëtarë. Kryeministër – Ismail Qemali, Zëvendëskryeministër – Nikoll Kaçorri, Ministër i Jashtëm – Myfit Libohova, i Luftës – Mehmet Pashë Dërralla, i Drejtësisë – Petro Poga, i Arsimit – Luigj Gurakuqi, i Financave – Abdi Toptani, i Bujqësisë – Pandeli Cale, i Post Telegrafit – Lef Nosi.
  18. Deri më sot nuk ekziston asnjë fotografi nga momenti i Shpalljes së Pavarësisë më 28 Nëntor të vitit 1912. Ende nuk dihen shkaqet sepse ajo foto mungon. Ndërkohë që fotografia që paraqet ngritjen e flamurit në Vlorë nga Ismail Qemali nuk i përket datës 28 Nëntor 1912, por datës 1 dhjetor 1912.
  19. Shpallja e Pavarësisë së Shqipërisë nuk u njoh që më 28 Nëntor të vitit 1912 nga Evropa. Pavarësia e Shqipërisë nga shtetet evropiane u njoh vetëm në vitin 1913, gjithashtu, në këtë vit u njoh edhe Ismail Qemali si kryeministër i Shqipërisë.
  20. Ismail Qemali e shpalli Pavarësinë për të gjitha trevat shqiptare. Në këtë akt hyn Kosova, një pjesë e Maqedonisë, Çamëria dhe pjesa që u shkëput më vonë nga Mali i Zi.

Misteret e kanë shoqëruar gjatë gjithë jetës, njeriun që themeloi të parin shtet shqiptar. Për Ismail Qemalin është shkruar shumë rreth momentit të ngritjes së flamurit në Vlorë, në vitin 1912, si dhe për Qeverinë e parë shqiptare që ai arriti të krijonte, por jo për momentet e fundit të jetës së tij. “Tirana Observer” riboton gjashtë misteret e Ismail Qemali. Në këtë speciale do tregohen të gjitha të fshehtat e pathëna rreth jetës së njeriut që themeloi shtetin e parë shqiptar, që nga vdekja e dyshimtë, propozimi po të dyshimtë të sulltanit për t’i dhënë postin e vezirit, e deri te fshehja e ditës së lindjes së tij gjatë regjimit komunist.

Si u mundua Ismail Qemali të shtonte delegatët në Konferencën e Paqes në Paris? Pse nuk u realizua ky plan?

Jeta e Ismail Qemalit u mbyll me një mister të madh. Askush deri me sot nuk ka arritur të shpjegojë në mënyrë të detajuar për vdekjen e kryeministrit të parë të Shqipërisë. Në janar të vitit 1919, në Paris do të zhvillonte punimet Konferenca e Paqes, e cila do të diskutonte edhe për fatet e vendit tonë. Për këtë arsye Ismail Qemali ishte shumë i shqetësuar për fatet e vendit. Gjithë sakrificat që ai kishte bërë për vendin e tij donte që të kurorëzoheshin me sukses. Ai hartoi strategji që të kishte mundësi të influenconte në vendimet e konferencës. Për të arritur këtë qëllim, ai zgjodhi partnerin kryesor diplomatik, Italinë, e cila duhej të mundësonte që me delegacionin shqiptar, në konferencë të shkonin së paku edhe tre apo gjashtë delegatë më shumë. Këta delegatë do të ishin nga trojet shqiptare, të cilët do të bashkoheshin me ata që vinin nga Amerika. Për një marrëveshje me qeverinë italiane u pa e nevojshme të shkojë në Romë. Prej andej Ismail Qemali kërkoi të bënte një marrëveshje me gjithë shqiptarët për të vendosur një aksion kombëtar në një moment kaq kritik e të rrezikshëm, që të mund të përpilohej programi përfundimtar. Për synimet që i kishte vënë vetes, diplomati shqiptar filloi menjëherë për të zbatuar në mënyrë konkrete të gjithë programin e paramenduar. Detyra e parë dhe më emergjente ishte takimi i menjëhershëm i tij me diplomacinë e Romës. 19 janar 1919. Kryeministri italian, Orlando, për pak ditë do të nisej drejt Parisit për të marrë pjesë në Konferencën e Paqes. Ismail Qemali u nis drejt Italisë ku do takohej me autoritet italiane. Sa zbriti në Peruxhia të Italisë, Ismail Qemali njoftohet se autoritetet italiane që e kishin ftuar ishin nisur për në Paris, duke mos e pritur atë sipas njoftimit që i kishin bërë. Ata kishin lënë njoftim që Ismail Qemali të priste deri sa ata të ktheheshin nga Konferenca e madhe e Paqes. Në këtë moment, ai kuptoi se flitej për një izolim të qëllimshëm që i qe bërë. Kjo mësohet nga rrëfimet e djemve të tij. Sapo mësoi lajmin për pabesinë, menjëherë i erdhi një goditje apoplektike, gjë që për moshën e tij ishte shumë e rëndë. Kanë qenë pikërisht ato momente që provokuan klithmën e tij të egërsuar dhe të papërmbajtur “Më hëngrën në besë”! Situata në të cilën ishte vendosur Ismail Qemali bëri që ai jo vetëm të mos realizonte planin që t’i shtonte delegacionit shqiptar edhe tre apo gjashtë delegatë, por në Paris do të hidhej për diskutim edhe çështja e Shqipërisë dhe ai s’do të merrte pjesë as vetë. Ky fakt për të do të thoshte vdekje e parapërgatitur. Gjithsesi, në kushtet që i ishin krijuar, ai u detyrua të vendosej në hotelin që i kishin rezervuar. Në një nga ato ditë, kur gjithë qenien e tij e kishte pushtuar tensioni dhe ankthi, më 24 janar, pikërisht 3 ditë para datës 27, kur ai mbushte plot 75 vjeç, në Paris vazhdonte me intensitet punimet Konferenca e madhe Ndërkombëtare me pjesëmarrjen e shumë shteteve, kur shtetet e mëdha vendosnin fatet e shteteve të vogla, Isamil Qemalit iu provokua një konferencë shtypi. Ajo iu servir si dëshirë e gazetarëve për të dëgjuar prononcimet e tij. Ajo konferencë, pavarësisht se nuk ishte kërkuar nga vetë ai, dukej se ishte edhe në dëshirën e tij, sepse ishte momenti që më shumë se kurrë ai donte të denonconte mashtruesit dhe izoluesit e tij.

U helmua apo vdiq nga shkaqe natyrore kryeministri i parë i Shqipërisë, një nga misteret më të mëdha që ka shoqëruar historiografinë shqiptare!?

Pak kohë para se të fillonte konferenca e shtypit, Ismail Qemalit iu servir fillimisht buka, me pretekstin se duhet të hante para konferencës. Pasi hëngri, ai hyri në sallën e rekomanduar, ku e prisnin dhjetëra gazetarë e fotoreporterë të ndryshëm. Sipas rrëfimeve që djali i Ismail Qemalit, Et’hemi, i ka bërë më vonë kryetarit të Bashkisë së Vlorës, Ali Asllanit, mësohet se sapo hyri në sallë Qemalit i kaloi një çehre e verdhë në fytyrë. Nuk vonoi shumë, ai u ul në tavolinë dhe befasisht në trup i kaloi një valë rrëqethjeje. Ndërsa nisi të belbëzojë me vështirësi, filloi të dridhej dhe ndërkohë u konstatua se nuk mundte t’i lidhte dot fjalët. Pas kësaj situate, ai arriti të kërkonte ta shoqëronin për në banjë. Kur arriti aty, e mbyti shkuma që nxirrte nga goja dhe të vjellët. Në pak çaste pulsi i tij pushoi së rrahuri. Në këto momente gazetarëve të mbledhur për konferencën e shtypit në atë sallë iu komunikua fakti që Ismail Qemali, i cili pak çaste më parë kishte qenë para tyre, nuk jetonte më. Kjo padyshim që është një vdekje e provokuar. Arsyet pse u helmua Ismail Qemali ngelen mister.

Pse nuk ia publikuan asnjëherë datën e lindjes Ismail Qemalit gjatë periudhës së komunizmit?

Një mister tjetër që ka të bëjë me figurën e Ismail Qemalit është dhe data e lindjes së tij. Një nga studiuesit më të mirë që ka punuar në arkivat e Perandorisë Osmane ka zbuluar se dita e lindjes së kryeministrit të parë të shtetit shqiptar është më datën 16 tetor të vitit 1846. Nexhip P. Alpan e ka datuar lindjen e debatuar gjatë, më datën 16 tetor të vitit 1846. Datëlindja e këtij personalitetit është debatuar shpesh gjatë periudhës së komunizmit nga historianë shqiptarë dhe të huaj, mirëpo nuk binin dakord për këtë datë, pikërisht sepse qëllonte në të njëjtën datë kur e kishte ditëlindjen dhe diktatori Enver Hoxha. Kjo u mbajt e fshehtë pothuajse për 45 vjet, por që nga të dhënat e fundit nga historianë turq më në fund caktohet në mënyrë të saktë dhe datëlindja e Ismail Qemalit, i cili ishte nga shqiptarët që ka arritur ofiqet më të larta në Perandorinë Osmane, duke filluar nga një përkthyes i thjeshtë deri në zëvendësministër i Jashtëm, e më vonë deputet. Por që është dhe njeriu që krijoi shtetin e parë shqiptar të pavarur.

Cilat janë të fshehtat e Ismail Qemalit në vitin 1913? Pse e dorëzoi Qeverinë në duart e të huajve, a ishin ato që ndodhën më pas dëshirat e tij?

Shpallja e Pavarësisë ishte një akt me rëndësi jetike për popullin shqiptar. Ajo, nga njëra anë mbylli një epokë të tërë luftërash e përpjekjesh shekullore për të hequr qafe zgjedhën e huaj, për të ruajtur tërësinë territoriale të atdheut e për të formuar shtetin e lirë kombëtar shqiptar, duke kurorëzuar veprën e Rilindjes dhe, nga ana tjetër, hapi një epokë të re, një epokë luftërash e përpjekjesh të tjera për ta mbrojtur pavarësinë e fituar nga rreziqet e jashtme e të brendshme, për të siguruar bashkimin kombëtar të gjymtuar rëndë dhe për të vendosur rendin demokratik. Ngritja e flamurit kombëtar në Vlorë përfaqësonte fitoren e përbashkët e të gjitha trevave shqiptare. Me shpalljen e pavarësisë, në krye të qeverisë u vendos pikërisht ai që kishte kontributin më të qenësishëm, Ismail Qemali. Ai në krye të qeverisë shqiptare ndenji fare pak duke, dhënë dorëheqjen në rrethana misterioze.

Shpesh është aluduar se ai bëri këtë veprim për të lejuar një përfaqësues të fuqive të mëdha që ta drejtonte vendin tonë, kjo për të vendosur edhe stabilitetin e munguar në tokat shqiptare, që jo vetëm po shqetësoheshin nga të tjerët, por edhe mes vetit kishin probleme të theksuara. Një palë kërkonte të mos shkëputeshim nga Perandoria Otomane, ndërkohë që fqinjët tanë grabitqarë ishin duke punuar të shkëpusnin sa më tepër nga trupi i truallit tonë. I gjendur në një pozicion të vështirë, pranoi propozimin e fuqive të mëdha, për ardhjen e Princ Vidit në krye të vendit. Mirëpo kjo lëvizje e Ismail Qemalit rezultoi jo efikase, pasi edhe pse Porta e Lartë u shemb, ishin fuqitë e mëdha ato që bënë pazar me fqinjët tanë për trojet shqiptare. Në vitin 1913 në Konferencën e Ambasadorëve në Londër, Shqipëria u copëtua nga të gjithë anët, duke u bërë i vetmi vend në botë që kufizohej me trupin e vetë. Përpjekjet e plakut të mençur nuk reshtën që të realizohej aspirata e gjithë shqiptarëve për një Shqipëri të bashkuar.

Pse nuk shkoi në Stamboll kur Sulltani i propozoi për postin e vezirit, çfarë kurthi mendonte Ismail Qemali se po i bënin?

Duke parë lëvizjet që po bënte anë e kënd Evropës Ismail Qemali, sulltani i kërkon atij të shkonte në kryeqytetin turk dhe të merrte postin e vezirit. Ky ishte një kurth që po i bënte sulltani patriotit shqiptar që, pasi të shkonte atje, ta ekzekutonte. Ismail Qemali duke nuhatur qëllimet e sulltanit e kundërshtoi kategorikisht një rikthim në kryeqytetin e Portës së Lartë, duke iu vënë me gjithë energjitë e tij çështjes shqiptare. Për episodin e kurthit që po ngrinte sulltani ndaj plakut vlonjat kanë shkruar një sërë historianësh, si turq ashtu dhe shqiptarë. Pasi këtij momenti Ismail Qemali realizoi aspiratën pesë shekullore të shqiptarëve atë të pavarësisë.

 

http://shqiperiaime.al/post-1159/

Bujanoc / ARKIV

Serbia ndalon Festën e Flamurit në Luginën e Preshevës, nuk lejon valimin e tij

Gjykatat në Serbi vazhdojnë t’i dënojnë shqiptarët në Luginë të Preshevës për ngritjen e flamurit kombëtar. Festa e Flamurit në të tria komunat e banuara me shumicë shqiptare vazhdon të ndalohet nga Serbia “demokratike”.

Periskopi.com Lajme

Në xhaminë e fshatit Geraj, në komunë të Preshevës, nuk do të vendoset sivjet flamuri kuqezi. Simboli i pavarësisë së Shqipërisë në Festën e 28 Nëntorit të vitit të kaluar ishte vendosur në xhami. Por hoxha i fshatit, Hafëz Nexhatiu, thotë për “Zërin” se nuk do të vendoset më flamuri aty.

Ai ishte gjobitur me 300 euro pasi në xhaminë, në të cilin ai është imam, për festën kombëtare ishte vendosur flamuri.

“E kishin vendosur do djem të rinj. Nuk do ta vendosim më”, thotë hoxha i fshatit, një burrë rreth të shtatëdhjetave.

Ai nuk preferon shumë të flasë për gjobën që kishte marrë. As për atë nëse duhet vendosur flamurin. “Le ta vendosin në Komunë një herë…”, ka thënë Hafiz Nexhatiu.

Ndiqen dhe frikësohen shqiptarët që ngrenë flamurin shqiptar

Ilir Sadriu është një i ri tjetër nga Presheva. Ai më 11 nëntor të vitit 2014 ishte shoqëruar në policinë e Preshevës, pasi në pritjen që i ishte bërë kryeministrit Edi Rama si pjesë të ceremonisë kishin paraparë stolisjen e qytetit me flamuj kombëtarë.

“Vizita e kryeministrit Edi Rama, që ia bëri Beogradit e pastaj atë vizitë e vazhdoi në Preshevë më 11 nëntor 2014, ne si Komunë dhe Këshill Organizativ kishim organizuar një këshill organizativ për pritjen e kryeministrit Rama. Në këtë vizitë të kryeministrit shqiptar Edi Rama kishim parë të arsyeshme që ta stolisnim rrugën kryesore të Preshevës me flamuj kombëtarë”, rrëfen Sadriu.

Ai ka thënë se kishin angazhuar një kompani që merret me mirëmbajtjen e ndriçimit publik për shkak të mjeteve që dispononte dhe gjatë vendosjes së flamujve policia kishte shoqëruar ata në stacionin policor. “Personat përgjegjës kanë thënë se kanë qenë të angazhuar nga ana e Komunës për këtë”, thotë Sadriu, anëtar i Këshillit për Pritjen e Ramës.

Ai tha se pastaj ishte ftuar në bisedë informative në Stacionin Policor në Preshevë. “Ftesa është bërë kinse për vepër penale – ‘Rrezikim i sigurisë së përgjithshme në komunën e Preshevës’, por pastaj është parë se nuk ka elemente të veprës penale dhe lënda është proceduar në Gjykatën për Kundërvajtje”, rrëfen Sadriu.

Ai ka shtuar se me ligj nuk definohet përdorimi i flamurit të shteteve të huaja në Serbi, përveç flamurit të shtetit të Serbisë.

“Në këtë rast është bërë ftesë nga Gjykata për Kundërvajtje dhe si person përgjegjës, si person fizik është dënuar kryetari i Komunës së Preshevës dhe si person juridik është ndëshkuar Komuna, e cila ka bërë organizimin e vendosjes së flamujve kombëtarë”, ka thënë ai për gazetën “Zëri”.

Sadriu ka shtuar se moslejimi i përdorimit të flamurit është një e drejtë që e kanë gëzuar shqiptarët në kohën e ish-Jugosllavisë derisa në pushtet në Serbi kishte ardhur Millosheviqi.

“Kjo është vazhdimësi e politikës së Millosheviqit, pasi ne në Preshevë si shqiptarë përveç segmenteve tjera të kufizuara kjo është edhe një trysni më e madhe. Në këtë rast frikësohen edhe qytetarët tjerë fizikë qoftë nëse i ngrenë flamujt në dasma apo edhe në manifestime të tyre”, thotë ai, duke bërë me dije se kjo është një ngufatje në identifikimin e shqiptarëve në Preshevë.

Flamuri kombëtar shqiptar lejohej në ish-Jugosllavi, ndalohet në Serbinë “demokratike”

“Me konventat në fuqi, secili shtet ka obligim që pakicat kombëtare t’i mbrojë. Mendoj se duhet t’i bëhet një presion më i madh nga ana e faktorit politik vendor, por edhe atij shqiptar në Kosovë dhe në Republikën e Shqipërisë që Serbia t’i trajtojë shqiptarët në mënyrën e duhur”, shprehet Sadriu.

Në Bujanoc shumë struktura dhe persona fizikë e juridikë kanë paguar po ashtu gjoba shkaku i përdorimit të flamurit. Mes tyre është edhe Galip Beqiri, ish-kryetar i Këshillit Nacional Shqiptar.

“Jam dënuar me 10 mijë dinarë apo rreth 100 euro”, ka thënë ai, duke përmendur gjobën për shkak të vendosjes së flamurit.

Ai ka thënë se flamuri është i lejuar me kushtetutë në Serbi, por me ligj nuk lejohet të përdoret flamuri identik me flamurin kombëtar. “Duhet ndryshuar deri në 30 për qind”, ka thënë Beqiri.

Ai ka thënë se Këshilli Nacional kishte kërkuar që flamuri kombëtar shqiptar të njihet pa ndryshime. “Por në ligj kërkohet modifikimi 30 për qind. Ne nuk kemi pranuar ta bëjmë këtë duke u nisur nga fakti se flamuri është kombëtar”.

Beqiri ka thënë se pavarësisht kësaj çdo vit vendoset flamuri në ndërtesën e Komunës dhe atë të Këshillit Nacional.

Për Këshillin për të Drejtat e Njeriut në Preshevë këto veprime i cilësojnë si pjesë të standardeve selektive të cilat kanë karakter të presioneve politike që i zbatojnë organet shtetërore, të cilat mobilizohen dhe veprojnë me shpejtësi në çdo veprimtari ku shpërfaqen simbolet dhe kultura shqiptare. “Një angazhim të tillë nuk e kanë për shembull në ndriçimin e rasteve të zhdukjes dhe vrasjes së civilëve, shumica shqiptare, në këto hapësira që në vitet e ’90-ta. Për çështjen e përdorimit të flamurit kombëtar shqiptar organet e hetuesisë dhe të gjyqësisë serbe përdorin vazhdimisht standarde të dyfishta. Disa herë tolerohet përdorimi i flamurit shqiptar duke e arsyetuar si ‘përdorim në hapësirë private’, disa herë të tjera lirohen të ‘dyshuarit’ dhe disa herë të tjera gjobitën personat fizikë dhe juridikë me referenca ligjore, plotësisht të ndryshme nga njëra-tjetra për të njëjtin veprim”, ka thënë Belgzim Kamberi, kryetar i Këshillit për të Drejtat e Njeriut në Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë.

Edhe në rastin e fundit me Partinë Demokratike dhe drejtuesin e saj Nagip Arifin, për veprën e vitit 2014, mund të shihet se në aktvendimin e saj Gjykata është referuar në një nen të Ligjit për Dukjen dhe për Përdorimin e Stemës, Flamurit dhe Himnit të Republikës së Serbisë. “Që mund të interpretohet se sipas organeve përgjegjëse, ‘shkelja’ qenka se krahas flamurit kombëtar shqiptar nuk është vendosur edhe flamuri i Republikës së Serbisë në përputhje me normën ligjore përkatëse. Në disa raste të tjera, organet e ndjekjes ndërmarrin veprime vetëm sepse ngrihet flamuri kombëtar shqiptar, duke iu referuar Ligjit për Mbrojtjen e të Drejtave dhe Lirive të Minoriteteve, ku ndalohet de jure përdorimi zyrtar i flamujve për minoritetet që është identik me atë të një shteti tjetër, duke e konsideruar pra de fakto flamurin kombëtar shqiptar si flamur i Republikës së Shqipërisë”.

Në Luginë të Preshevës vazhdon politika e Millosheviqit rreth flamurit kombëtar

Kamberi ka përmendur edhe rastin e fundit të aktivistit të Këshillit për të Drejtat e Njeriut, Enkel Rexhepi, lidhur me ekspozimin e gjenezës historike të flamurit kombëtar shqiptar, ku organet shtetërore i janë referuar si “prishje e rendit dhe qetësisë publike”. “Prandaj, vetë veprimi i organeve shtetërore serbe dëshmon se nuk kemi të bëjmë me zbatim të ligjit, por të përdorimit të tij për motive politike; në njërën anë për presione, shantazhe dhe disiplinime politike të veprimtarëve politikë dhe shoqërorë; ndërkaq në anën tjetër për ta ngritur frikën në mesin e popullatës shqiptare për të mos afirmuar simbolet dhe kulturën e saj kombëtare”, ka thënë Kamberi. Sidoqoftë, shton ai, kjo e dëshmon nevojën e zgjidhjes urgjente të çështjes së pazgjidhur të përdorimit të lirë të flamurit kombëtar shqiptar në Serbi.

“Sa i përket çështjes së përdorimit të lirë të flamurit kombëtar shqiptar, e jo vetëm, praktika dëshmon se jemi plotësisht të në njëjtën mendësi dhe veprim politik me atë të regjimit të Millosheviqit”, shprehet Kamberi.

Ai ka shtuar se përpjekjet e spektrit institucional dhe politik të shqiptarëve të Luginës për përdorimin e lirë të simboleve kombëtare shqiptare në Serbi kanë ekzistuar, por janë dëshmuar me sa shihet si joefikase. “Sigurisht se vendimmarrësit politikë lokalë shqiptarë janë dashur t’i rimendojnë metodat politike për ta shtyrë këtë çështje drejt zgjidhjes”, thotë Kamberi.

Sipas tij, Këshilli Kombëtar Shqiptar (KKSH), që është ligjërisht kompetent për fushën e simboleve kombëtare, gjithsesi se duhet të jetë më aktiv dhe më efikas. “KKSH-ja duhet të ndihmohet po ashtu më shumë edhe nga institucionet e tjera si pushtetet lokale të Preshevës dhe të Bujanocit; por edhe nga qeveritë, ajo e Kosovës dhe ajo e Shqipërisë. Nga ana tjetër, edhe Prishtina dhe Tirana zyrtare kanë mundur të jenë më të përfshira në këtë çështje, duke i përdorur mekanizmat politikë dhe diplomatikë, të cilat i kanë në dispozicion në raport me Serbinë, qoftë me politikat e reciprocitetit, qoftë me politikat e marrëdhënieve bilaterale”.

Kamberi më tutje thotë se këto çështje duhet të ngrihen nga Kosova edhe në dialogun e Brukselit dhe nga Shqipëria në kuadër të procesit të anëtarësimit në BE dhe të marrëdhënieve të “fqinjësisë së mirë” me Serbinë në kuadër të bashkëpunimit rajonal.

Ai thotë se sigurisht se si në vitet e tjera shqiptarët e Luginës do ta kremtojnë Ditën e Flamurit, në hapësirat e ndryshme private. “Por ajo që është me rëndësi është aspekti institucional, përkatësisht format e organizimit që do t’i ndërmarrin institucionet e drejtuara nga shqiptarët për ta ilustruar mospajtimin e tyre politik me ndalimin zyrtar të përdorimit të flamurit kombëtar shqiptar”, ka thënë Kamberi.

Blej Shqip

Blej Shqip në qendër të Prishtinës (Foto)

Të dielën në Prishtinë është hapur panairi "Blej Shqip".

Periskopi.com Lajme

Ky panairi i organizuar nga Komuna e Prishtinës dhe Ministria e Zhvillimit Ekonomik, Turizmit, Tregtisë dhe Sipërmarrjes së Shqipërisë, tashmë është bërë tradicional.

Çdo gjë vendore, e punuar dhe prodhuar mund të gjendet aty.

Në panair po marrin pjesë rreth 120 prodhues dhe kompani shqiptare nga Republika e Kosovës, e Shqipërisë dhe Maqedonisë. Panairi do të jetë i hapur tri ditë radhë.

Gjatë ditës drejtori Genc Bashota dhe Ambasadori Qemal Minxhozi vizituan panairin.

U tha se duhet lënë retorikën e fjalëve, e duhet të punohet që prodhimet shqiptare të mbizotërojnë në të gjitha trojet tona.

Iniciativa Blej Shqip u konkretizua nga ide në projekt në pranverën e vitit 2010.

E iniciuar në atë kohë nga Rrjeti i Organizatave Shqiptare (RrOSH) projekti ‘Blej Shqip’ synonte të nxiste konsumatorët shqiptarë të blejnë produkte dhe shërbime shqiptare. Për gati çdo vit “Blej shqip” organizoi në Tiranë e Prishtinë panaire e aktivitete që kishin për qëllimin lidhjen shkëmbimin dhe promovimin e prodhimeve dhe shërbimeve shqiptare./ Periskopi

Blej Shqip  15235476_1359936890686118_2362729833314316690_o

Kaçanik

Asambleisti i Kaçanikut thotë se shteti po i trajton shqiptarët si pakicë etnike

“28.11.2016 * Dita e Shqiptarëve”, - shkruhet në kalendarin e MASHT të RK për vitin shkollor 2016/17

Periskopi.com Lajme

Për këtë mbishkrim ka reaguar asambleisti i Komunës së Kaçanikut, Basri Kodra.

Shkrimi i tij i plotë:

Për 28 Nëntorin – Ditën e Flamurit, siç e quajmë ne që mbetëm jashtë, e Ditën e Pavarësisë, siç e quajnë ata që mbetën brenda!

Nuk e kuptova pse me fusnotë!? Kam filluar të kem frikë nga fusnotat.

Na e paskan rezervuar edhe neve një ditë, thash. Po na i njohin disa të drejta: njerëzore, kulturore, etnike; jo kombëtare.

Sikur duan të na pajtojnë: Ja merreni, thonë – edhe ju keni festën tuaj, siç kanë të gjitha komunitetet tjera, apo pakicat etnike, kuptohet me përjashtime gjithmonë. Në Kosovë të gjitha komunitetet janë ‘pakica etnike’, përveç serbëve të cilët janë pakicë kombëtare.

Dëshirojnë të tregohen formalisht ‘demokratikë’. Demokratikë dhe zemërgjerë, nëse mund të thuhet për ngrehat politike. Zemërgjerë dhe evropianë, desha të them, (pro)perëndimorë (jo lindorë).

Megjithatë, vetë 28 Nëntori, kjo Ditë e Madhe e kombit shqiptar, po ua prishë planet, si dhe ligjet, sundimtarëve gjithfarësh, edhe sot si dje./ Periskopi