Projekti Montauk – torturat që përjetuam dhe takimin me jashtëtokësorët (Video)

Periskopi.com Lajme

Andy Pero, një i mbijetuar i taktikave të kontrollit të mendjes që përdoret nga eksperimentet e Projektit Montauk, ndan kujtimet në lidhje me përvojën e tij në bazat ushtarake të fshehta. Andi Pero iu nënshtrua një programi që përdorte kontrollin e mendjes traumatike dhe taktikat e fuqisë psikike të ngjashme me ato të përdorura në Projektin Montauk.

Në një intervistë me Eve Frances Lorgen, Andy Pero ndau përvojën e tij i cili ishte pjesë e eksplorimeve të projektit Montauk. Ai rikujtoi seancat ku ai u torturua përmes trajtimeve të shokit.

Andi tha se taktikat e kontrollit të mendjes janë të ngjashme me kontrollin e mendjes Silva. Ai tha se kur ishte nën kontrollin e mendjes, ai ishte në gjendje të bënte çfarëdo që iu udhëzua të bënte. Kjo përfshinte 200 shtytje ndaj objekteve të forta për gjysmë ore. Ai madje ngriti një objekt hekuri i cili peshonte 545 kile.

Peter Moon është gjithashtu autor i një serie librash p.sh. “Projekti Montauk: Eksperimenti në Kohë ” botuar nga Sky Books, i cili zbulon sekretet rreth kohës.

Një viktimë e këtij projekti i quajtur Andi tha se shumë njerëz vdesin gjatë procesit, ku i nënshtrohen kontrollit të mendjes, por ai ka arritur t’i mbijetoi.

Një i mbijetuar është Duncan Cameron. Një tjetër i mbijetuar është Kathy O ‘Brien, i cili u intervistua gjithashtu nga Eva Lorgen. Kathy kujton se u kap nga një aeroplan luftarak F-16 në aeroportin e Rochesterit dhe u dërgua në një shkretëtirë jugperëndimore për trajnime, duke përfshirë trajnimin ushtarak, misionet e vrasjes dhe kurset e pengesave, raporton “Discloser”, transmeton Periskopi.

EL: Andi, tregoni nga fillimi dhe kur filloi trajnimi juaj?

AP: Unë kam lindur në Fallon të Nevadës në nëntor të vitit 1969. Babai im ishte komandant lejtnant në stacionin ajror në Nevada në atë kohë. Unë besoj se përvoja ime e parë filloi në kohën kur isha dy vjeç e gjysmë. Në moshën pesëvjeçare, familja ime jetonte në Mynih të Gjermanisë.

Kam kujtime të torturës që më është bërë që në fillim të moshës dy vjeçare, ku i jam nënshtruar trajtimeve të shokit. Ajo që ata (kontrolluesit/kujdestarët) bëjnë është të përdorin trauma ekstreme për të ndarë mendjen nga trupi. Ata e bëjnë këtë për të ndarë mendjen në disa pjesë që më vonë mund të programohen për të bërë gjëra – si veprimet mbinjerëzore.

Në thelb, ata shkëputin të gjitha impulset normale të trurit njerëzor, emocionet dhe çdo gjë që zakonisht është e pranishme, pastaj riprogramojnë ato të rejat. Ata e bëjnë këtë për të hequr të gjithë frikën. Në thelb, ata trajtojnë dhe programojnë mendjen tuaj sikur të ishte një kompjuter.

EL: Kush janë njerëzit që udhëheqin këto programe sekrete, si Projekti i Montaukut ku i zhvillojnë aktivitetet e tyre?

AP: Qeveria jonë. Një nga punonjësit e mi – që u përpoqë të më hipnotizonte duke më bërë të besoj se ai ishte babai im – ishte në thelb një nazist.

Unë e quaj atë Adolph sepse ai është në kërkim të racës ariane. Pas Luftës së Dytë Botërore, shumë shkencëtarë nazistë u sollën në SHBA përmes komunitetit tonë të Inteligjencës, të cilët më parë kanë punuar në hulumtimin e kontrollit në kampet e përqendrimit.

Unë besoj se ata janë një mbetje e partisë naziste që punojnë në bashkëpunim me degë të ndryshme të qeverisë amerikane dhe të ushtrisë.

Pjesa më e madhe e seancave të trajnimit dhe torturës u bënë në Universitetin e Rochesterit. Më kanë marrë në një dhomë private në papafingo ose në katin e fundit të bibliotekës. Në thelb ekzistojnë baza nëntokësore të vendosura në të gjithë vendin. Secili ka një funksion dhe specialitet të ndryshëm.

Ka një objekt në Rochester, NY, Paramus, NJ, Baza e Forcave Ajrore të Dobbins në Atlanta, GA, Kampi Hero në Montauk, L.I. dhe shumë të tjerë. Në Paramus, objekti i NJ është vendi ku bëjnë programimin seksual për shumë prej agjentëve femra. Për pjesën më të madhe, 99% e tyre janë agjentë seksualisht të pavullnetshëm dhe korrierë të cilët janë ngritur në projekte të ndryshme të kontrollit të mendjes.

EL: Cilat ishin disa nga gjërat që programuesit e kontrollit të mendjes ju nxitnin të bëni?

AP: Më kujtohet nëna ime që më regjistroi në një kurs Silva Mind Control kur isha dhjetë vjeç. Kjo është një lloj vetë-hipnozë ku mësoni të shkoni në nivele të ndryshme të mendjes tuaj për të bërë vetë-shërimin, relaksimin, vizualizimin, duke lakuar lugët përmes fuqisë së mendjes dhe gjëra të tilla.

Kujtoj se i nënshtrohesha elektroshokeve shumë herë, duke u vendosur në një rezervuar të mbyllur të ujit duke marrë frymë në nënujë. Mësova të krijoja laboratorin tim mendor nëpërmjet Silva Mind Control, i mbushur me një pishinë super të fuqishme shëruese që mund të shërojë çdo lëndim. Unë u detyrova të duroja vuajtjet përtej besimit për të kryer bëmat mbinjerëzore të forcës dhe të mbijetesës.

EL: Më tregoni më shumë për aftësitë e ndryshme mbinjerëzore që keni zbuluar.

AP: Trajnerët do të më futnin në një ekstazë ku do të më thoshin të mund të hidhja një shkallë me lartësi minimale. Në mendjen time, besoja se isha duke kërcyer vetëm nga një mbështetës i këmbëve ose një parvaz i shkurtër. Në të vërtetë, më çoi drejt niveleve më të larta deri në pikën e hedhjes me sukses nga ndërtesa dhe madje edhe jashtë avionëve pa parashutë.

EL: A ka të tjerë si ju që keni pasur trajnime dhe përvoja të ngjashme?

AP: Mendoj se ka mijëra fëmijë dhe njerëz të tjerë që përdoren dhe shumë prej tyre nuk i kanë mbijetuar këtij eksperimenti. Shumë vdesin në këtë proces. Ata që mund të mbijetojnë në programimin më rigoroz jetojnë të bëhen nw atw që njihet si djemtë e Montaukit. Duncan Cameron është një person i tillë. Në përgjithësi, djemtë dhe të rinjtë janë të trajnuar të jenë korrierë, vrasës dhe super-ushtarë dhe madje edhe vrasës psikikë. Gratë përdoren kryesisht si agjentë seksuale. Historia e Cathy O ‘Brien është një shembull.

EL: Cilat lloje të misioneve të veçanta ose eksperimente udhëtimi me kohë keni marrë pjesë ju?

AP: Kishte raste që më kujtohen duke qenë në aeroportin e vogël të Rochesterit, duke u kapur nga një avion luftarak F-16 dhe duke përfunduar në disa terrene të shkretëtirës jugperëndimore, ose për trajnime ushtarake të posaçme dhe për kurse pengimi ose misionet e vrasjes.

Më kujtohet kur shihja njerëz të tjerë me këmisha dhe pantallona të zeza në të njëjtën kurs trajnimi në një kohë. Herë të tjera u gjeta në disa bartës të avionëve në det. Pas misionit ata do të më merrnin përsëri dhe do të kthehesha në kolegj pas disa ditësh apo edhe orësh që nuk do të kujtoheshin se çka ndodhi.

Të gjitha këto misione u bënë në kohën kur isha 15 vjeç dhe deri në 1988-1992 nën programimin e thellë të hipnozës me kujtimet e fshira, derisa disa prej kujtimeve të mia filluan të ktheheshin. U mësova gjithashtu të merrem me lloje të ndryshme armësh, ngarkim, pastrim, karakteristika të veçanta të secilit model dhe qitje në caqet e sakta dhe përsosmërisht pa menduar.

EL: Më tregoni më shumë për përfshirjen tuaj në Projektin Montauk.

AP: Isha i përfshirë në një xhirim të projektit Montauk të quajtur karriga Montauk. Në thelb karrigia Montauk u zhvillua për t’i dhënë njeriut dhe shpirtit një pikë referimi zero për të lehtësuar udhëtimin në kohë. Ajo që në thelb ka kjo karrige është për të ndarë mendjen nga trupi.

Mendimet e operatorit të karriges dhe energjia vibrationale është marrë nga një ombrellë duke kërkuar antenat mbi karrigen, dërguar në një kompjuter, mbi një procesor, ku e përforcon disa herë. Informacioni dërgohet nga një rrjet kristalesh energjie të lirë të rregulluar në një rreth.

Pjesa ime e projektit të karrigeve Montauk ishte të përdorja aftësitë e mia vizuale të fokusuara për të menduar për pikat specifike të kohës që ishin caktuar për mua. Karrigia është e lidhur me një sistem kompjuterik të sofistikuar dhe amplifikator i mendimit, të tilla që kur një ide apo periudhë kohore të vizualizohet, kompjuteri simulon një portal kohor bazuar në atë pikë kohore. Karrigia përdoret gjithashtu për të përforcuar mendime jashtëzakonisht të fokusuara për të krijuar materializime tre-dimensionale bazuar në mendimet e operatorëve.

Preston Nichols shkroi disa libra në Projektin Montauk dhe përshkruan një incident në të cilin Duncan Cameron krijoi një përbindësh. Një mision i tillë i udhëtimit ishte quajtur Projekti Southern Cross. Ishte përdorur për të fituar WW2 në favor të aleatëve. Ajo që qeveria amerikane bëri duke përdorur udhëtimin në kohë ishte që të kthehej në kohë në vitet 1940 për të na ndihmuar të fitonim luftën.

Ne do të ofronim pajisje komunikimi, armë dhe teknologji të bëra nga pjesët e viteve 1940. Këto do të dorëzohen në vitet 1940 së bashku me një seri të plotë vizatimesh se si t’i bëjnë ato nga pjesët e viteve 1940. Kam marrë pjesë në disa nga këto dërgesa, një herë u dërgova në Gjermani dhe një herë në Angli.

Nuk më lejohej të flisja me askënd, përveç dorëzimit të parcelës sime dhe shpejt të kthehesha në kohën tonë. Dhe kjo ishte bërë e gjitha nën një programim të thellë të hipnozës, prandaj nuk kisha shumë liri për të eksploruar. Isha larguar jo më shumë se dy orë për dërgesat.

EL: A keni hasur ndonjëherë në ndonjë jashtëtokësor ose keni parë ndonjë prej tyre?

AP: Nga ajo që unë e kuptoj Departamenti i Marinës bënë një marrëveshje me jashtëtokësorët për të shkëmbyer teknologji ku kjo mundëson të kryejnë eksperimente të tmerrshme të mbarështimit.

Kjo është ajo që po ndodh tani në një bazë nëntokësore jo shumë larg nga Miami të Floridas. Një nga kujtimet e mia më shqetësuese që kam hasur është kur kam parë në një korrdior gra dhe fëmijë që bërtisnin për ndihmë.

Unë kam parë jashtëtokësorë me ngjyrë të gjelbërt me nga katër këmbë të gjatë dhe me sy të mëdhënj të zi. Në një rast unë u njoha me një qenie zvarranike, në një bazë të nëndheshme diku në vitet 1989-90. Unë u njoha me një grup qeniesh që pretendonin të ishin një nëngrup i Illuminatit.

Ata ishin të përbërë nga një grup prej rreth 40-50 meshkuj, të gjithë 6 ‘2 “ose më të gjatë, të bardhë dhe me një moshë të pacaktuar, mesatarisht 70 vjeç, por unë dyshoj shumë më të vjetër duke marrë parasysh teknologjinë ku ata kanë qasje. Ata u mblodhën në një sallë pritjeje, që unë besoj se ishte në një bazë nëntokësore, ndoshta Camp Hero, Montauk. Ata u ulën rreth një tabele të madhe prej druri.

Kishte një ekran të madh të vendosur edhe në pjesën e përparme të dhomës. Unë kam arsye të besoj se jo të gjithë Illuminati janë njerëzorë, por në të vërtetë janë alienë që duken si njerëzit e zakonshëm./Periskopi/